Po brodzie spływały mu krople płynu, zostawiając bruzdy w sadzy na twarzy. Powinienem przewidzieć, jak łatwo będzie im się dostać do jej domu, skoro wszyscy obserwowali mój dom. Gdybym wszedł do środka, kiedy ją odprowadzałem, eksplozja dosięgłaby nas oboje. Ciemne oczy Esperanzy stały się poważne. Martwiło go wyznanie Deckera. Właśnie miał odpowiedzieć, ale przerwało mu wycie syreny następnego samochodu policyjnego i wozu strażackiego, które przybywały na miejsce zdarzenia. Decker napił się jeszcze wody i patrzył na zamieszanie wśród strażaków polewających zgliszcza. Chryste! Rzucił butelkę z wodą i skrył twarz w dłoniach. Ramiona drgały mu w udręce, a z oczu płynęły łzy. Miał wrażenie, jakby się dławił. Pierś przygniatał mu smutek. Chryste, Beth, co ja bez ciebie zrobię? Poczuł, że Esperanza otoczył go ramieniem. To wszystko moja wina. Moja wina powtórzył Decker przez łzy. Usłyszał, jak pielęgniarz z karetki szepce: Lepiej zabierzmy go do szpitala. Nie! zaprotestował Decker zdecydowanym głosem. Chcę tu zostać i pomóc odnaleźć tych skurwieli, którzy to zrobili! Jak pan sądzi, jak detonowali bomby? spytał Esperanza. Co?

(Reklama: , rega³y magazynowe ,Drzwi do naczep )